{"id":61,"date":"2013-10-21T16:50:50","date_gmt":"2013-10-21T13:50:50","guid":{"rendered":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/?p=61"},"modified":"2024-08-11T11:23:16","modified_gmt":"2024-08-11T08:23:16","slug":"de-cadillac","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/2013\/10\/de-cadillac\/","title":{"rendered":"De Cadillac"},"content":{"rendered":"

\"caddy\"Guatemala City, Maart 2008<\/strong> – Voor ons hotel in\u00a0Guatemala\u00a0City stonden in\u00a0de\u00a0regel een stuk of drie\u00a0taxi’s te wachten op hun ritjes. Allen even wit, even saai en even\u00a0Japans. Behalve \u00e9\u00e9n.\u00a0De\u00a0Cadillac. In principe maakten wij geen gebruik\u00a0van taxi’s omdat we een eigen auto met chauffeur hadden. Op sommige\u00a0dagen echter hadden we wel een auto, maar geen chauffeur. Dat waren\u00a0de\u00a0dagen dat Rodolfo zich vergist had in\u00a0de\u00a0tijd, zijn wekker kapot was\u00a0gegaan, stuck in trafffic was, een bevallende vrouw op straat moest\u00a0helpen, zijn autosleutels niet kon vinden of willekeurig welke andere\u00a0smoes \u00a0aan ons meldde waardoor hij onmogelijk op tijd bij ons hotel\u00a0kon arriveren. Dus dan namen we maar een taxi. \u00a0En dan hoopte ik\u00a0altijd dat\u00a0De\u00a0Cadillac\u00a0vooraan stond. Dat was in alle keren dat ik met\u00a0de\u00a0taxi naar het kantoor ging nooit het geval. Ik vreesde al\u00a0Guatemala\u00a0te moeten verlaten zonder ooit in\u00a0De\u00a0Cadillac\u00a0te hebben gereden. Maar\u00a0toen ik op een bewolkte dag het Nationaal Museum wilde bezoeken, en\u00a0daarvoor een taxi nodig had was het lot mij gunstig gestemd.\u00a0De\u00a0Cadillac\u00a0stond fier vooraan. Nog even was het spannend toen twee\u00a0hotelgasten voor mij stonden op het bordes, eveneens rondkijkend naar\u00a0een taxi. Maar met vastberaden blik en een gemompeld ‘disculpe’\u00a0passeerde ik deze onwetenden op weg naar\u00a0De\u00a0Cadillac. Hij was van MIJ\u00a0MIJ MIJ ! \u00a0Eindelijk zou ik ervaren waarover Juha en Teemu hadden\u00a0verteld. Een ritje in…<\/p>\n

De\u00a0Cadillac<\/b>.<\/p>\n

Alsof een grote kraan hem van bovenop een Amerikaanse schroothoop had\u00a0gepakt en het kreunend wrak vanaf vijf meter hoogte op\u00a0de\u00a0Avenida\u00a0Reforma weer neder had doen ploffen, zo zag hij eruit,\u00a0De\u00a0Cadillac. De\u00a0bumpers van dit eens zo stoere slagschip waren gebutst en verbogen en\u00a0vormden nog \u00e9\u00e9n geheel met de\u00a0rest van het automobiel louter en\u00a0uitsluitend bij\u00a0de\u00a0gratie van meerdere rollen grijs superplakband. De\u00a0Cadillac\u00a0was van oorsprong wit geweest, dus daar waar\u00a0de\u00a0grijze tape\u00a0gedeeltes van\u00a0de\u00a0carrosserie overlapte was uit esthetisch oogpunt het\u00a0kleurverschil met een spuitbusje witte verf gecamoufleerd.De\u00a0vezelstructuur van het tape eronder gaf het geheel een grappig\u00a0kunstzinnig cachet, daar kon Jan Wolkers, god hebbe zijn ziel, nog een\u00a0puntje aan zuigen. Van verkeerstechnische details als verlichting en\u00a0knipperlichten was met enig geluk\u00a0de\u00a0helft nog in werkende toestand.\u00a0De\u00a0rest\u00a0was zonder veel omhaal overbodig verklaard. In\u00a0de\u00a0achterruit zat een\u00a0barst van links naar rechts,\u00a0de\u00a0beide helften vermoedelijk nog bij\u00a0elkaar gehouden door het donker getinte plakplastic dat standaard is\u00a0in dit land.<\/p>\n

Naast\u00a0De\u00a0Cadillac\u00a0stond El Capitan, bewindvoerder op dit slagschip.\u00a0Een kort gedrongen manneke met dikke brilleglazen en een vrolijke\u00a0grijns op zijn smoel. Alle dagen dat wij het centrum in wandelden om\u00a0te eten groette hij ons vriendelijk. Vandaag trok hij knarsend en\u00a0piepend\u00a0de\u00a0rechter deur voor mij open, die hij dan wel eerst via het\u00a0voorportier moest open drukken, het handvat aan\u00a0de\u00a0buitenkant was\u00a0jaren geleden al afgebroken.\u00a0Eenmaal binnen was het een lust voor het oog. Grijze tape all over the\u00a0place. Eigenlijk\u00a0de\u00a0gehele binnenbekleding had een ‘total makeover’\u00a0ondergaan. Op het dashboard geplakt een uitstalling van kroost en\u00a0wederhelft van El Capitan in donkerrode lijstjes. Daarnaast een paar\u00a0heiligen op goudkleurige bidprentjes zoals dat hoort in een\u00a0fundamenteel extremistisch katholiek bolwerk als\u00a0Guatemala.<\/p>\n

El Capitan\u00a0stak\u00a0de\u00a0sleutel in het contact. \u00a0Het starten van\u00a0de\u00a0naar schatting\u00a0zeven nog werkende cilinders was een streling voor mijn techneuten\u00a0oor. Alle semi-losse onderdelen in het hele schip begonnen vrolijk mee\u00a0te resoneren met het meeslepend ritme uit het vooronder. Wat een feest\u00a0! \u00a0Wat een orgasme van verval ! \u00a0Hij trok\u00a0de\u00a0pook aan het stuur naar\u00a0de\u00a0D van Drive. Het leeft ! Het beweegt ! Versnellend op het ritme van\u00a0de\u00a0op en neer gaande zuigers en kleppen koos ons schip het ruime\u00a0asfalt.\u00a0De\u00a0vage lucht van benzinedamp in\u00a0de\u00a0kajuit noopte slechts\u00a0kortstondig tot bezorgdheid. Immers, een raam is zo geopend, zelfs als\u00a0dat gepaard gaat met het geluid van krassende nagels op een\u00a0schoolbord.<\/p>\n

En dan\u00a0de\u00a0rijstijl !! Als een statige limousine kwam\u00a0de\u00a0snelheid nooit\u00a0boven\u00a0de\u00a0dertig kilometer per uur. Schat ik, want\u00a0de\u00a0kilometerteller\u00a0bleef brutaal uitdagend op het pinnetje liggen. Bochten en eventuele\u00a0bobbels in\u00a0de\u00a0weg werden stapvoets genomen, passenger comfort was hier\u00a0nummer \u00e9\u00e9n. In werkelijkheid was El Capitan natuurlijk behoedzaam\u00a0bezig zijn boterham veilig te stellen door elke laatste kilometer nog\u00a0uit dit reeds overleden scheepslijk te persen. Steeds was hij bedacht\u00a0op mogelijk weigerende remmen of afscheid nemende vitale onderdelen.\u00a0Een gat in\u00a0de\u00a0weg met teveel snelheid genomen gaf een verbeten grimas\u00a0op het gezicht van onze Capitan terwijl zijn schip bij afwezigheid van\u00a0schokdempers nog minuten lang na bleef deinen. Een nietsvermoedende\u00a0landrot zou nog zeeziek kunnen worden, mij gaf het een\u00a0onbeschaamd\u00a0geluksgevoel. Een paar zeilen erop en we zijn compleet.<\/p>\n

Optrekken bij\u00a0stoplichten gebeurde met minutieuze voorzichtigheid, het mechaniek in\u00a0het vooronder met gevoelige rechtervoet aansporend tot meer geluid.\u00a0Kolen op het vuur mannen !!\u00a0De\u00a0kakafonie van meetrillende onderdelen\u00a0gaf exact het juiste timbre aan, daar had je geen werkende\u00a0toerenteller voor nodig. Ik hoopte dat het National Museum een\u00a0mensenleven verwijderd was van mijn hotel. In deze auto kun je oud\u00a0worden, glimlachend naar mede weggebruikers, wuivend naar voetgangers,\u00a0genietend van het kielzog van uitlaatgassen dat het verleden\u00a0verdoezelt.<\/p>\n

Maar ach, te kort duurde deze overtocht. Rochelend kwam\u00a0het geheel tot stilstand en stilte voor het museum. Dertig Quetzales\u00a0bestempelden\u00a0de\u00a0reis en een glimlach. Ik had bijna verwacht bij het\u00a0uitstappen een loopplank aan te treffen, en had eenmaal weer op Terra\u00a0Firma een kort moment last van landziekte. \u00a0Toen ik na een anderhalf\u00a0uur het museum weer verliet hoopte ik stiekem dat hij er nog stond,\u00a0Mijn Cadillac. Maar dat mocht niet zo zijn. Andere gelukkigen hadden\u00a0blijkbaar succesvol aangemonsterd en deinden nu ergens op\u00a0de\u00a0ruwe\u00a0zeewegen van\u00a0Guatemala\u00a0City, onder\u00a0de\u00a0standvastige leiding van El\u00a0Capitan.<\/p>\n

Ik hoop dat ze er net zoveel van hebben genoten als ik.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Guatemala City, Maart 2008 – Voor ons hotel in\u00a0Guatemala\u00a0City stonden in\u00a0de\u00a0regel een stuk of drie\u00a0taxi’s te wachten op hun ritjes. Allen even wit, even saai en even\u00a0Japans. Behalve \u00e9\u00e9n.\u00a0De\u00a0Cadillac. In principe maakten wij geen gebruik\u00a0van taxi’s omdat we een eigen auto met chauffeur hadden. Op sommige\u00a0dagen echter hadden we wel een auto, maar geen chauffeur. … Continue reading »<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":70,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,3],"tags":[18,19,8],"class_list":["post-61","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-algemeen","category-reisverhaal","tag-cadillac","tag-guatemala","tag-taxi"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/61","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=61"}],"version-history":[{"count":14,"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/61\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":146,"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/61\/revisions\/146"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/70"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=61"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=61"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/hanswrites.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=61"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}