browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Bijgeloof.

Posted by on April 18, 2016

superValencia, Mei 2002 – Gelukkig ben ik niet bijgelovig. Ik zit hier op mijn gemak en de dertiende verdieping deze email te schrijven. Pilootje Jan is even naar de winkel, dus we hebben even tijd. Op de CD speler staat vriend Bach met wat partita’s. Glenn Gould doet het handwerk.

Valencia dus. Spanje. Tweetalig, zoals ons eigen Friesland. Gister was het bewolkt en hadden we een vrije dag. Vandaag hebben we in een groot blauw gat zo’n 430 opnamen kunnen schieten. Morgen ligt er een groot hogedrukgebied voor de deur, dus gaan we weer vlammen. De projecten die te vliegen zijn liggen gedeeltelijk in militair gebied. Die kunnen we dus alleen in de weekenden vliegen. De oorlog beperkt zich namelijk tot werkdagen. Op weekenden en feestdagen wordt er niet gevochten. Lekker makkelijk voor ons, en de weergoden helpen mee deze keer.

Ik zit hier nu al weer dik een week. De tijd gaat heel rap. De reis hier naartoe ging redelijk soepel. Om 8 uur op de trein gestapt naar Schiphol, van daar met KLM naar Madrid, drie uurtjes rondhangen en vervolgens met Iberia naar Valencia. Om een uur of zes stond ik hier dus in Valencia voor ons appartement. Totale reistijd 10 uur. Op zich niet gek. Dacht ik. Totdat Jan met lachende smoel vertelde dat Transavia 5 dagen per week een lijnvlucht heeft van Schiphol direct naar Valencia. Twee en een half uur vliegen, voor nog niet de helft van wat ik nu heb betaald. Godallemachtig. Maar ik heb Jan’s verzuim mij dit een week eerder te melden ruimhartig en met begrip benaderd. Vanochtend kon hij zelfs al weer wat vast voedsel bij het ontbijt nemen. Beetje rechts kauwen dan gaat het wel. Het had erger kunnen zijn.

Maar goed, zoals ik zei, ik ben niet bijgelovig. Toen ik erachter kwam dat ons appartement zich op de dertiende verdieping bevond dacht ik daar verder niets bij dan dat ik blij was dat er een lift was. Bovendien is het een zeer luxe apartement. We bezitten drie slaapkamers, een grote huiskamer met balkon, veel marmer en spiegels, en een keuken zo groot dat onze buurman in Teuge er met gemak drie pukkelbekkies van Vliegschool v.d.Sigtenhorst in onder zou kunnen brengen.

De volgende dag, zondag de 12e was het direct raak. Mooi weer, dus instappen en aan het werk. Alles ging gesmeerd, en we konden voor de wolken uit toch nog een paar honderd foto’s pakken. Niks aan de hand. Maar toen werd het maandag. Maandag de dertiende. En alles ging fout. ‘s Ochtends konden we geen verfrissende douche nemen. De geiser was kapot. Na een paar minuten sloeg-ie op koud. Ik had net mijn edele delen ingezeept en noodgedwongen heb ik me met koud water afgespoeld. Het was ZO (duim en wijsvinger op een halve centimeter afstand) koud.

Het Chinese avondmaal had me ‘s nachts al een luidruchtige en vloeibare darmloop bezorgd, en dat was die ochtend nog niet echt opgeknapt. Dus snel een paar imodiumpjes naar binnen gepropt. Kurk erin, klaar. We konden geen ochtendweerbericht bekijken, want de TV was aan alle kanten kapot. Maar uitkijkende over de stad vanaf het balkon konden we wel zien dat vandaag DE dag zou worden. Maandag de dertiende.

Beneden aangekomen heb ik maar eens in mijn beste Spaans een taxi besteld. Maar hoe ik ook probeerde, spellen, schreeuwen, Spaans, Engels, Nederlands, het kreng aan de andere kant van de lijn wilde niet begrijpen waar ik stond te wachten. Uiteindelijk heb ik het maar opgegeven en hebben we snel de concierge van ons flatgebouw laten bellen. Die had in 2 seconden uitgelegd waar het was. Zucht.

De taxi werd bestuurd door een chauffeur met Parkinson in zijn rechtervoet. Gasgeven, loslaten, gas, los, gas, los. Ad Infinitum. Misselijkmakend. Toch nog heelhuids en met volledige maaginhoud op het vliegveld aangekomen. Tijdens de klim wilde Jan alvast wat zuurstof happen. Toen hij de zuurstof aanzette sprong het slangetje van de stekker. Wat idioot. Nog nooit gebeurd. Snel het slangetje ingekort, en er weer op gezet. Het slangetje bleef zitten, maar er stroomde geen zuurstof doorheen. Nog idioter. Uiteindelijk bleek het slangetje bij het masker geknikt te zitten. Knik eruit gehaald, slangetje weer aangesloten, en Jan kon zijn blauwe lipjes weer wat kleur geven.

PIC00005Op de eerste run (het was inderdaad knallend mooi weer) wilde ik de tijd noteren. Maar de tijd die ik op mijn Hollandse horloge zag klopte niet met mijn interne tijdsbesef. Toch maar opgeschreven. Een half uur later keek ik weer eens op mijn horloge, en die gaf nog steeds dezelfde tijd aan. Wat was het geval ? De seconde wijzer was van zijn asje gedonderd, en blokkeerde de grote wijzer. Hoe verzin je het….goedkoop kreng. Geen horloge dus. De datum werd wel goed afgebeeld.

Na een tijdje was het tijd om een film te wisselen. Maar hoe ik ook klooide, hij wilde niet klik zeggen. Na enig onderzoek en nog een paar rondjes draaien bleek dat de film niet goed in de cassette zat. Dat is me in 10 jaar RC-10 / RC-30 cassettes vullen nog niet eerder gebeurd. Snel de mobiele doka opgezet en het euvel verholpen. Klik zei-die. Na zo’n actie lust je wel weer een paar happen zuurstof kan ik u vertellen.

crowdedNu moet ik even iets technisch uitleggen. Bij elke foto die we nemen wordt in een kastje, bijgenaamd ‘De Trimble’, de exacte positie opgeslagen. Na de vlucht leveren we zowel de film als ook de gegevens uit dit kastje aan de klant. Is de data er niet, dan zijn ook de films waardeloos. Welnu, na een uurtje of vier vliegen keek ik eens op het display van de Trimble. Daar was alles dood. Het bloed stroomde me subiet naar de tenen. Nee he. Allemachtig. Foto’s zonder Trimble data zijn onbruikbaar. En ik had sinds een uur of wat niet meer naar dat ding gekeken. Dat kreng doet het namelijk ALTIJD. Ik keek naar mijn computerscherm. We waren juist bezig met run 13 van het project. Maar gelukkig ben ik niet bijgelovig.

Dus hebben we het project afgekapt en zijn gaan landen. Tijdens de daling heb ik aan wat stekkertjes geklooid, en toen deed-ie het weer. Toch maar geland, getankt, en met frisse moed weer omhoog gegaan. We hebben run 13 in zijn geheel overgevlogen, en gingen vrolijk verder met run 14. Daar (ongetwijfeld bij de dertiende opname, maar dat weet ik niet zeker) was het computer scherm opeens geheel stil. De muis bewoog niet meer. Ctrl-Alt-Del hielp niet meer. Bill Gates strikes again. Laptop uit en aan gezet, en weer verder gegaan. Tijd en wat foto’s verloren.

stuffNog een run verder keek ik weer eens naar de Trimble. Volledig dood. En dat was het moment dat ik me overgaf. Ik liet mijn armen in wanhoop zakken, en zei Jan dat het mooi was geweest voor vandaag. Die avond hebben we in een plaatselijk internet cafe geprobeerd om de 8 Mb Trimble data op te sturen naar de klant, zodat zij konden bepalen wat nog bruikbaar was, en wat niet. Maar het arme meisje achter de balie snapte er niets van. Leuk koppie, maar het IQ van een half ons plankton. Haar kennis ging niet verder dan www.hotmail.com en de laatste vette MP3’s. Wat 10
minuten had moeten duren, duurde uiteindelijk een uur. Het zij zo. Moe maar niet voldaan zocht ik mijn bedje op.

De volgende ochtend dacht ik het probleem met de Trimble gevonden te hebben. In plaats van in de 24 volt heb ik hem eens in de 12 volt geprikt. Maar tijdens het taxien naar de baan bleef-ie helemaal dood. navsightVreemd. Snel het vliegplan een uur verzet, en bij een lokaal onderhoudsbedrijf een spanningszoeker geleend. En jawel hoor, de 12 volt omzetter overleden. Niet voor 1 gat te vangen, de schaar in de laptop voeding gezet (om en nabij de 15 volt) en de ontvanger daaraan gehangen. Dat vond-ie wel lekker, en al zijn lampjes flikkerden hoopgevend. Vol goede moed begonnen we weer, en op de tweede of de derde run kapte de laptop er weer mee. Weer volledig vast. En ik dacht nog wel dat het zo’n goeie dag zou worden. Tenslotte hadden we alle ellende zoveel mogelijk in de vorige dag hadden gepropt. Toen we eindelijk weer op de run zaten liet ik me ontvallen dat we ‘na al die ellende dan ook nog wel wolken zullen krijgen’. Dat was niet slim. Om 1 uur stonden we weer aan de grond.

Valencia is mooi. We hebben een prachtig appartement. Het zit op de dertiende verdieping, maar gelukkig ben ik niet bijgelovig.

Hans

Nawoord: De Trimble werkt weer perfect, we hebben een nieuwe laptop, de data is naar de klant gestuurd op een zip drive, en we knallen nu de foto’s erdoor dat het een lieve lust is. No problemos. Hasta Luego.

immel

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published.